Tomek Szwed

Piszę ostatnie rozdziały drugiej części Kliniki Małych Zwierząt. Wchodzę do tego świata tyle razy, że to już żaden problem. Ale nie ma mnie wtedy tutaj, w moim świecie. Każde zdarzenie, wołanie z codzienności, boleśnie mnie „wysysa” ze sceny w Lesie właśnie w momencie, kiedy zauważam szczegóły i śledzę dalsze wątki i perypetie moich przyjaciół. Dziwnie jest ten świat skonstruowany. Za podstawę ma Zabory, lasy między Chojnicami a Bytowem. Piękne miejsce na ziemi. Więc nie są to światy równoległe, tylko świat na granicy, pewna forma ekotonu, bo jest mieszaniną dwóch granicznych środowisk. Wbrew pozorom bajkowości jest to autentyczne miejsce, skoro mogę zapisać rozmowy zwierząt. Zdaję sobie sprawę z naruszania ich prywatności, ale dzięki temu ludzkie dzieci poznają życie Lasu i włączają w świat swojej wyobraźni. Czasem również tam wchodzą, jak wędrowcy między rzeczywistościami. Ja byłem pierwszy, więc wskazuję drogę. Ostatnio zauważam tam zaburzenie pola energetycznego, bo budzi się świadomość istnienia. Pojawiają się pytania natury ontologicznej. Nie dalej jak tydzień temu zastałem pana Borsuka siedzącego nad rzeką. Patrzył na przepływającą wodę. Nie tak, jak zwierzę patrzy na wodę. Patrzył jak Zwierzę, które chce poznać Jej istotę! Chyba nawet poczuł na sobie mój wzrok, bo nerwowo zaczął się kręcić i ku mojemu zdumieniu zastanowił się, czy istnieje naprawdę, czy to ja, autor, go wymyśliłem. Na szczęście doszedł do bardzo zgrabnej fenomenologicznej refleksji: Niezależnie od wszystkiego, mam swoje ciało, myślę, widzę Las dookoła i mam swoje przygody. Więc istnieję, jestem naprawdę! Lubię pana Borsuka. Często mnie uczy, co jest ważne, a co mniej. Sprawia, że zastanawiam się nad tym, czy mam wolną wolę, a jeśli tak, to czy ktoś to zaplanował (?!), jak również alternatywy moich wyborów. Trochę mu zazdroszczę, bo żyje sobie w jednej uzgodnionej rzeczywistości, jest mu ciepło, łapy moczy w wodzie, a ja już się gubię, gdzie prawda, gdzie ułuda. Którego świata jestem prawdziwym mieszkańcem? Który jest moją ojczyzną, do którego przynależę? Czy jest jakiś jeden „świat osiowy”? Bo: często bywam w muzycznym – dźwięki i słowa, wędrówki między nimi, by wybrać właściwe na opisanie mojego stanu ducha, na tworzenie moich wizerunków; w politycznym – obcy, nieprzyjemny, więc wpadam na chwilę, nie wgłębiając się zbytnio, chwytając hasła i płytkie wydarzenia; Centrum Zdrowia Dziecka – ze smutnymi problemami, na które próbuję znaleźć radę i wytłumaczenie; koncerty dla dzieci i dorosłych – na których „bawię i uczę”. No i w końcu, kto jest moim Autorem? Kto wymyślił mnie i moje światy? Jeszcze tego brakowało, żeby pan Borsuk zaczął pisać. Najpierw pamiętniki, a później wykreowane historie i osoby, które zaczną mieć świadomość swego istnienia. Ciąg autorów, wymyślających kolejnych. A może to pan Borsuk mnie wymyślił?! To też jest możliwe. Siedzi sobie, gadzina, nad rzeką i mówi: no, kombinuj dalej, tylko się nie pogub w poziomach i zależnościach. Skoro tak, to On jest początkiem wszystkiego, wszechogarniającą świadomością, alfą i omegą. No dobra, ale i tak mam go w garści. W każdej chwili mogę go wywalić z Lasu, jak tylko spróbuje zjeść pisklaki z gniazda piecuszka, co jest oczywiście zabronione. Wygląda na to, że się trzymamy w klinczu. Może lepiej po dobroci?